'Dans-mijmeringen'
ie een kelder of zolder heeft weet dat als je iets zoekt, (wat soms een regelrechte ramp is) dat je meestal dan op dingen uit het verleden stuit die je nu net niet zoekt, maar die opeens een heel verhaal naar boven brengen.
Zo vond ik op een avond een fotoalbum met foto’s van mijn dansverleden op de dansschool in de jaren 80. Helemaal vergeten dat ik daar ook nog menig jaartje aan mijn ’danscarrière’ gewerkt had.
Dat dansen in mijn bloed zit is inmiddels bekend. De liefde voor muziek zit in mijn genen. Mijn vader, opa en overgrootvader zijn goede musici die het muziekinstrument van kleins af aan als een tweede huid bij zich droegen. Het virus heeft zich bij mij toen ik klein was, nog even in de blokfluit genesteld maar is toch vrij snel overgaan op dansen.
Ik zie me nu nog als meisje van 5 jaar in mijn roze balletpakje staan met trotste ouders die het zo schattig vonden hoe hun dochtertje uitzag. Maar de klassieke muziek was niet mijn ding en daarom werd het later jazz-ballet en natuurlijk de diverse talentenjachten waar ik op popmuziek mijn kunnen toonde.
Als puber was ik niet uit de disco te slaan en dat begon al met 12 jaar op zondagmiddag. Mij ging het echt alleen maar om het dansen (jongens kwamen later) en elke verjaardag had ik maar 1 wens: langer uitgaan en vooral vaker!!
Dat resulteerde erin dat toen ik 16 jaar was en afgestudeerd, ik 4x per week in mijn favoriete discotheek Galactia genaamd te vinden was. Drie keer in het weekend en de woensdagavond stiekem.
Daarnaast werkte ik om de nodige kleren te kunnen bekostigen want je moest tenslotte elke keer iets anders aan als je uitging en dat werd zorgvuldig bijgehouden! Natuurlijk had ik steeds te weinig kleren en daarom ruilde ik onderling met vriendinnen wat ook niet mocht.
Maar na een tijdje kregen de meeste vriendinnen van mij al jong vaste verkering terwijl ik daar nog niet aan toe was en mede daardoor werd het uitgaan minder en beperkte zich alleen tot in de weekends.
Ik werd weer wat rustiger, begon een nieuwe studie naast mijn werk en kwam via een kennis in aanraking met Dansschool Lotus in Kerkrade.
*
met danspartner
Hier ging een wereld voor mij open. Ik leerde de standaard dansen waaronder Engelse Wals, Tango, Quick-step en Slow-Fox, maar de Latijns Amerikaanse Dansen zoals Cha Cha Cha, Rumba, Jive, Samba en Paso Doble gingen mij beter af.
Alleen die schoenen met hakken vond ik lastig en dan die gladde vloeren als je voor de Benelux Kampioenschappen ging dansen. Ja, dat kwam er ook al snel van, dat ik voor wedstrijden naar Den Haag en Amsterdam ging.
We vertrokken met een volle bus om 6.30 uur en dan kun je nagaan hoe laat ik op moest staan om vanuit mijn woonplaats richting Kerkrade te rijden. Het waren hele lange dagen met veel hoogte- en dieptepunten als je won of verloor, maar mijn herinneringen eraan zijn mooi nu ik eraan terugdenk.
Ik heb er heel veel geleerd waaronder een goede houding aannemen als je danst. “Monique” hoofd omhoog, heb ik heel vaak gehoord gekregen waar ik nu profijt van heb.
Het uitgaan in de disco was wel minder geworden maar dat nam niet weg dat ik daarnaast 3x per week op de dansschool te vinden was. Ik wilde net zo goed in dansen worden zoals de topdansers met hun prachtige kostuums, ik wilde net als hun beroemd worden. Wie niet op die leeftijd…?
*
in de krant
Maar mijn leven nam een hele andere wending aan toen ik mijn huidige man leerde kennen toen ik 20 jaar oud was. Ik was toe aan een serieuze relatie en het dansen verdween naar de achtergrond.
Nu stond het opbouwen van een leven samen met alles wat daarbij hoort op de eerste plaats.
En toch is het dansen niet uit mijn bloed verdwenen. Sinds juni 2003 kwam buikdansen in mijn leven en ik denk dat dit me niet meer los gaat laten. De voordelen van geen partner nodig hebben heb ik jullie al verteld, maar weet je wat ik nog het fijnste vind: ik hoef geen schoenen met hakken meer aan!
Tot een volgende keer,
liefs van Monique
